Header 

 

Veel hardloopverhalen gaan toch over hard trainen, afzien en uiteindelijk je doel behalen en heel blij zijn met het eindresultaat waarvoor afgezien is. Of persoonlijke overwinningen en hoe geweldig het is als je door het hardlopen zoveel fitter bent geworden en je dingen doet die je voorheen niet voor mogelijk hebt gehouden.

Dat is natuurlijk allemaal heel geweldig, maar waar je dan weinig over leest is wanneer het opeens allemaal niet meer vanzelf gaat. Je weet wel dat iedereen zo z’n dipjes heeft en je hoort er wel eens over, maar je hoort maar zelden een hardloper zeggen dat het echt niet meer gaat en wat voor een verschrikkelijke sport het kan zijn. Daardoor ga je wellicht aan jezelf twijfelen als het een keer niet gaat zoals je bent gewend. Daarom dit artikeltje, een keer geen succesverhaal, maar een verhaal over moeilijke tijden afzien en je doel niet bereiken.

Denk dus nooit dat anderen altijd goed gaan, want zelfs de meest fitte lopers hebben hun diepe dalen. In een editie van het STaBletje van een paar jaar geleden heb ik een artikel geschreven over mijn achtergrond (130kg schoon aan de haak) tot het resultaat wat ik met hardlopen heb bereikt (ca 92kg schoon aan de haak). Daarna volgde het ene artikeltje het voorgaande al snel op en kwam succesverhaal na succesverhaal voorbij. Uiteindelijk heb ik een droom waar kunnen maken en heb ik in 2012 m’n marathondebuut gemaakt. Dat ik in de 1,5 jaar daarna nog 5 marathons loop had ik nooit durven dromen. Ik zat in zo’n goede flow en het kon allemaal niet stuk.

Maar daarna begint langzaam het eind van dit succesvol verhaal. Er is niet 1 duidelijke reden te noemen waardoor het opeens bergaf ging. En dat is nu een voor een hardloper ook lastig te onderkennen. Verschillende stress momenten waaronder het overlijden van m’n vader, een val met de fiets waardoor ik een arm en een rib brak, 2 x zwaar de griep binnen 2 maanden en ga zo nog maar even door, zijn uiteindelijk allemaal bij elkaar te veel om maar gewoon door te gaan. Je probeert dat wel en op de goede momenten denk je ook telkens dat het allemaal wel weer goed komt, maar de diepte punten waren dusdanig diep dat opgeven en stoppen met sporten verschillende keren een feit was. Op een of andere manier loop je dan tussendoor toch nog 2 x een marathon en 1 x 50km bij de zes uursloop (helaas de zes uur niet volgehouden).

Ik ben de tel een beetje kwijt geraakt hoe vaak ik weer opnieuw ben begonnen. In de periode dat het zo moeilijk ging was de zin en het plezier van het deelnemen aan wedstrijdjes ver verdwenen. Doordat het zo moeizaam voelt neem je dan maar geen deel aan een wedstrijd, bang voor tegenvallende resultaten of erger misschien, niet uitlopen. Dat begint met het uitstellen van 1 wedstrijd en zo volgen dan vanzelf meer wedstrijden en voor dat je het weet doe je nergens meer aan mee.

Maar gaande weg toch uiteindelijk niet opgegeven en gedurende de moeilijke periode veel steun gevonden en soms op plekken en bij mensen waarvan ik dat nooit had gedacht en dat is uiteindelijk wellicht waardevoller dan het meedoen aan wedstrijden. Toch leer je hier ook weer van en probeer je dingen anders te doen zodat het wel weer werkt. Maar geloof me, als je ooit met het hardloopvirus besmet bent geraakt, dan raak je dat nooit meer kwijt en stoppen is tijdelijk, maar nooit een definitieve optie

Het tij lijkt een beetje gekeerd en de deelname aan een eerste wedstrijd was een feit. De eerste etappe van Vaals-Venlo 2017 is een feit. Met een tijd van 1:11:40 op de 15,3 km was ik uiteindelijk toch wel tevreden. Dit is zeker niet de snelste tijd en al helemaal niet op dit parcours, maar ik ben blij de eerste stap weer te hebben gezet.

Ten tijde van het schrijven van dit artikel moet ik de Bemelse Beste Boeren Bergloop nog lopen, maar ook daar hoop ik langzaam weer aan m’n prestaties te gaan werken. Nu die opwaartse spiraal vasthouden en hopelijk kan ik m’n uiteindelijk doel: Een najaarsmarathon lopen” dan succesvol en misschien met een PR volbrengen????

Ik hoop ook dat iedereen die in een hardloop/sport dip zit en dan dit artikel leest beseft dat als je maar volhoudt het uiteindelijk wel allemaal weer goedkomt en dat je echt niet de enigste bent waarbij het lopen soms echt niet meer gaat. Mijn dip heeft bijna 2 jaar geduurd, dus het kan even duren. Maar met support van vrienden, familie en clubgenoten kom je er wel weer.

Deel dit artikel

Tot de dag van het Huwelijk zelf was ik aardig op dreef. De kilometers kwamen weer langzaam in het schema en ze gingen nog lekker ook. Het tempo mocht er ook wel wezen al had dat nog wat werk nodig. Echter vanaf het huwelijk kwam er een periode van minder trainen. Er zat nog een huwelijksreis tussen naar Turkije waar ik in eerste instantie anderhalve dag last van de buik had en maar 2 x 10km op de loopband heb gelopen. Wel regelmatig in zee gezwommen en dingen ondernomen, maar je kent dat wel.... All Inclusive, da's nooit goed voor je sportieve prestaties. Na de huwelijksreis moet je weer je draai vinden en stond pinkpop nog op het programma en de verjaardag van Thimo. Al met al werden er veel concessies gedaan aan het sporten.

Vanaf 6 juni toch weer de draad gaan oppakken. Even het aantal kilometer per loopje weer voorzichtig opbouwen. Vervolgens krijg je dan weer een drukke week op het werk en tropische temperaturen. Uiteindelijk besluiten we dan de 16de met een 7km, de 17de een 20km en de 18de met 52km fietsen op 28,4km/uur gemiddeld.... dat voelt weer lekker.

Vaals Venlo komt nu met rsse schreden dichterbij en de vorm verdient nog wat aandacht. Het weer is nu echter tropisch, wat het dus allemaal weer niet erg makkelijk gaat maken. Toch zeer gemotiveerd om toch ook met dit weer een stuk te gaan lopen. De goede flow heeft me weer wat energie gegeven en ik heb me dan ook weer eens voor een wedstrijdje ingeschreven ... de Bemelse Beste Boeren Bergloop. Ik weet bij voorbaat al dat deze tegen zal vallen en de tijd niet echt geweldig zal zijn, maar het is een begin en hopelijk volgen er weer snel meer wedstrijdjes zodat ik voor de marathon in het najaar helemaal in vorm ben.

Het valt dus niet mee, maar we geven niet op

Deel dit artikel

Tja,... de laatste tijd gaat het op gebied van sport helaas even helemaal niet zo goed. Na een periode van lang beraad, grondig lichamelijk onderzoek etc nu weer een poging wagen om de draad dan toch maar weer op te pakken. Met het thuisfront overleg gepleegd en mijn doel besproken. Resultaat is dat ze er achter staan. Stap 1 is dus gezet.

Wat is nu het doel? .... de Beekse Marathon (deze kan nog wijzigen) onder 3:30:00 te volbrengen.

Wat is er anders?

1. Een personal trainer aangetrokken ;-)
2. Naast alleen trainen nu ook op eten en drinken letten en nog een paar kg eraf zien te krijgen
3. Volledige toewijding aan het doel.

Eens kijken waar dit gaat eindigen... hopelijk lees ik over een aantal maanden deze blog met een grote glimlach op m'n gezicht terug.

Deel dit artikel

Na een periode van aansukkelen met de conditie en gezondheid (nog steeds), breekt er nu een nieuwe periode aan. Met dank aan de Abrahams heb ik nu weer een nieuw doel. De eerste etappe van de estafette loop Vaals Venlo succesvol te volbrengen.

De motivatie is er zeker en het serieus trainen gaat nu van start. Ik heb er echt veel zin in en dit is een goede stok achter de deur.

Deel dit artikel

Vandaag samen met Alicia deelgenomen aan de Eurodetrail van de Abdijcross. Gekozen voor de lange trail van 21km. Het was voor het eerst dat de route bestond uit 2 verschillende lussen en dus niet 2 dezelfde rondjes. Nou dat hebben we ook geweten.

Het was voor het eerst sinds een wel heel lange tijd dat ik met een goed gevoel aan de start stond en er ook veel zin in had. Het weer was ideaal, een laagje sneeuw op de grond bij de start is het droog en halverwege lekker wat sneeuwbuien.

Maar goed, ik zal bij het begin beginnen en over het algemeen is dat bij de startstreep. Daar ontmoeten we clubgenoten Roy Ploum en Dennis Lymandt. Het is ook al meteen duidelijk dat we deze toppers niet meer zullen zien voor de finish. Uiteindelijk valt het startshot en gaan we op weg. Eerst een rondje om de baan en dan het parcours op. Nou, voordat we de baan af zijn zitten we al onder de modder en staat het water al in de schoenen.

Het eerste deel was behoorlijk pittig en ik wist dat ik te hard aan het lopen was om het pittige parcours vol te houden. Uiteindelijk wat yerug laten zakken en de gezelschap van Alicia opgezocht. Vanaf dat punt zijn we samen gaan lopen en hebben we elkaar er een beetje doorheen gesleept.

 Eurodetrail2017 4

Vanaf 15km ging toch echt het licht langzaam uit. Het was duidelijk dat de duur wel in de benen zit, maar het aan de kracht echt ontbreekt. Vanaf dat punt is het de tanden op elkaar zetten en maar blijven doorgaan.

Alicia had het ook zwaar, maar die bleef maar door gaan. Op de laatste 2 km heb ik 30 seconden op haar moeten toegeven maar dat vond ik niet erg. De come back is een feit en ik weet nu waar ik aan moet gaan werken. En met Alicia op een derde podiumplek was het feest compleet.

In het algemeen was het een zwaar parcours, maar weinig echt vlakke stukken. Wel viel op dat er redelijk veel verharde stukken in zaten, maar gezien de omstandigheden was dat nu geen probleem. Er waren meerdan genoeg parcourswachters maar op bepaalde gedeelte was de bewegwijzering minder goed helaas.

Al met al een geslaagde trail.

Op naar een volgend avontuur.

Deel dit artikel