De Sint Pietersbergloop – Halve Marathon

Reeds in het voorjaar gekeken naar mooie wedstrijden, dus geen rondjes om de kerk, maar mooie locaties. Ik wilde toch nog graag een paar halve marathons lopen, ook gezien het feit dat ik besloten had om aan het marathon verhaal te beginnen, maar daar wordt in het volgende artikel uitgebreid terug gekomen. Naast de Meerssen Marathon (voor mij dan de halve) viel mijn oog ook direkt op de Sint Pietersbergloop. Ik vind zelf het zuidelijke stukje van Maastrichts Mooiste best mooi en dit sluit daar aardig op aan. Dan het bijkomende feit dat door de ENCI groeve gelopen werd en er toch verschillende pittige stukken in zitten. Dus heb ik me meteen ingeschreven, …dacht ik.

Na een teleurstellende Meerssen halve marathon, door met name de hoge temperatuur en weinig verkoeling, was ik nu toch echt gebrand op het lopen van een voor mijn doen sterke halve marathon. Hub Wijnands had me al gewaarschuwd voor het parcours, maar op de dag zelf voelde ik me goed, ik was echt fit, het weer speelde mee, ca 15°C en een mooi maar niet te warm zonnetje. Wat kun je je nog meer wensen?

 

Dan de start, ik stelde me een beetje conservatief op, ik wilde met Meerssen nog vers in het geheugen, toch niet te overmoedig zijn. Hub startte een klein stuk voor me en Iwan was bij het startschot al niet meer te zien. Ik vond meteen aansluiting bij Hub en was van plan om zo dicht mogelijk bij hem in de buurt te blijven. Toen we eenmaal goed en wel in de groeve waren, zakte me de moed toch al meteen een beetje in de schoenen. Hub leek wel erg hard te lopen naar mijn gevoel. Bij 2 kilometer hebben we toch nog een redelijk tempo te pakken, dus waar lag het nu aan dat het zo zwaar gaat, alles is toch vlak? Eenmaal uit de groeve leek de kracht terug te komen wellicht heeft het materiaal in de groeve toch een meer remmende werking dan dat je zou verwachtten.

De groeve uit en de Observant op. Meteen een pittige klim waar ik Hub, tot mijn verbazing, snel achter me liet. Het ging gewoon lekker en dat berg op, ik dacht alleen maar “voorzichtig zijn, het is een zwaar parcours !” Eenmaal boven, gaat het aan de achterkant lekker hard omlaag, door de weilanden, langs de Maas en de brug over. De ronde tijden bleven echt ongelooflijk goed en het voelde nog lang niet aan dat er snel verandering in zou komen.

De brug af en door wat straten, daar had ik toch wel wat klappen te verduren. Het wegdek is erg slecht en daardoor loop je de hele tijd schokken op te vangen. Hoezeer ik ook probeerde de beste stukken uit te zoeken, de slechte stukken waren toch blijkbaar niet te vermijden.  Daarom ging bij 12km toch het gas wat terug om er geen blessures aan over te houden. Op dat moment hoor ik Hub achter me naderen, ik wens ‘m nog net geen succes en dat ie bij de finish maar even op me moest wachten en dat was maar goed ook. Voor ons doemt namelijk een lange beklimming op en Hub zakte weer wat terug. Eenmaal boven kon ik toch een paar kilometer zonder Hub volbrengen totdat hij dan berg af hard langs me komt en me het nakijken laat. Maar goed, mijn tijden waren nog steeds erg goed dus gewoon doorgaan en je niet gek laten maken !

Uiteindelijk bleef Hub enkele honderden meters voor lopen, maar echt weg was hij nog niet. Dan komt bij kilometer 18 de laatste echte beklimming. Daar redde ik het toch nog tot de helft en moest toen gaan lopen. Op dat moment liep Hub ca 10 meter van de top en begon hij weer te rennen. Ik was dus weer wat ingelopen !

Dan ga je verder en zie je opeen op het pad een hek staan, de parcourswachter dirigeert iedereen naar rechts. Ik dacht alleen verdorie, als je het pad rechtdoor loopt, dan loop je zo de Observant af naar de finish, waar moeten we nu nog heen? Na 5 meter zie ik het, dat is het bovenste gedeelte van de ENCI bergloop, daar heb ik dus écht geen zin meer in. Maar goed nog even de tanden erin en dan ben je er. Op het stukje bergop ben ik wellicht de meeste tijd verloren, het is geen erg zwaar stuk, maar de koek was op, zullen we maar zeggen.

Dan eindelijk het laatste stuk berg af, dit stuk kon ik en had maar één doel voor ogen: “zo hard als mogelijk naar beneden”. De afdaling werd echt een sprint en heb veel, heel veel deelnemers (van de 10km?) ingehaald. De stukken waren erg smal, mijn snelheid erg hoog en ik heb het vermoeden dat er deelnemers waren die zich hebben geërgerd hebben of geschrokken zijn. Maar goed iedereen is heel gebleven J

Dan is daar de finish, nog even extra gas geven, over de streep, op stop duwen en uithijgen. Een blik op m’n horloge laat zien dat ik een PR had gelopen, meer dan 30 seconden van m’n tijd in Annendaal. Helemaal geweldig, dat op dit parcours WAUW !!

De run was mede door de omstandigheden helemaal wat ik me ervan had voorgesteld. Telkens als ik eraan terug denk krijg ik goede zin en glimlach op m’n gezicht. Een absolute aanrader dus !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.