Na Regen komt Zonneschijn???

Veel hardloopverhalen gaan toch over hard trainen, afzien en uiteindelijk je doel behalen en heel blij zijn met het eindresultaat waarvoor afgezien is. Of persoonlijke overwinningen en hoe geweldig het is als je door het hardlopen zoveel fitter bent geworden en je dingen doet die je voorheen niet voor mogelijk hebt gehouden.

Dat is natuurlijk allemaal heel geweldig, maar waar je dan weinig over leest is wanneer het opeens allemaal niet meer vanzelf gaat. Je weet wel dat iedereen zo z’n dipjes heeft en je hoort er wel eens over, maar je hoort maar zelden een hardloper zeggen dat het echt niet meer gaat en wat voor een verschrikkelijke sport het kan zijn. Daardoor ga je wellicht aan jezelf twijfelen als het een keer niet gaat zoals je bent gewend. Daarom dit artikeltje, een keer geen succesverhaal, maar een verhaal over moeilijke tijden afzien en je doel niet bereiken.

“Na Regen komt Zonneschijn???” verder lezen

Valt niet mee

Tot de dag van het Huwelijk zelf was ik aardig op dreef. De kilometers kwamen weer langzaam in het schema en ze gingen nog lekker ook. Het tempo mocht er ook wel wezen al had dat nog wat werk nodig. Echter vanaf het huwelijk kwam er een periode van minder trainen. Er zat nog een huwelijksreis tussen naar Turkije waar ik in eerste instantie anderhalve dag last van de buik had en maar 2 x 10km op de loopband heb gelopen. Wel regelmatig in zee gezwommen en dingen ondernomen, maar je kent dat wel…. All Inclusive, da’s nooit goed voor je sportieve prestaties. Na de huwelijksreis moet je weer je draai vinden en stond pinkpop nog op het programma en de verjaardag van Thimo. Al met al werden er veel concessies gedaan aan het sporten.

Vanaf 6 juni toch weer de draad gaan oppakken. Even het aantal kilometer per loopje weer voorzichtig opbouwen. Vervolgens krijg je dan weer een drukke week op het werk en tropische temperaturen. Uiteindelijk besluiten we dan de 16de met een 7km, de 17de een 20km en de 18de met 52km fietsen op 28,4km/uur gemiddeld…. dat voelt weer lekker.

Vaals Venlo komt nu met rsse schreden dichterbij en de vorm verdient nog wat aandacht. Het weer is nu echter tropisch, wat het dus allemaal weer niet erg makkelijk gaat maken. Toch zeer gemotiveerd om toch ook met dit weer een stuk te gaan lopen. De goede flow heeft me weer wat energie gegeven en ik heb me dan ook weer eens voor een wedstrijdje ingeschreven … de Bemelse Beste Boeren Bergloop. Ik weet bij voorbaat al dat deze tegen zal vallen en de tijd niet echt geweldig zal zijn, maar het is een begin en hopelijk volgen er weer snel meer wedstrijdjes zodat ik voor de marathon in het najaar helemaal in vorm ben.

Het valt dus niet mee, maar we geven niet op