Na Regen komt Zonneschijn???

Veel hardloopverhalen gaan toch over hard trainen, afzien en uiteindelijk je doel behalen en heel blij zijn met het eindresultaat waarvoor afgezien is. Of persoonlijke overwinningen en hoe geweldig het is als je door het hardlopen zoveel fitter bent geworden en je dingen doet die je voorheen niet voor mogelijk hebt gehouden.

Dat is natuurlijk allemaal heel geweldig, maar waar je dan weinig over leest is wanneer het opeens allemaal niet meer vanzelf gaat. Je weet wel dat iedereen zo z’n dipjes heeft en je hoort er wel eens over, maar je hoort maar zelden een hardloper zeggen dat het echt niet meer gaat en wat voor een verschrikkelijke sport het kan zijn. Daardoor ga je wellicht aan jezelf twijfelen als het een keer niet gaat zoals je bent gewend. Daarom dit artikeltje, een keer geen succesverhaal, maar een verhaal over moeilijke tijden afzien en je doel niet bereiken.

Denk dus nooit dat anderen altijd goed gaan, want zelfs de meest fitte lopers hebben hun diepe dalen. In een editie van het STaBletje van een paar jaar geleden heb ik een artikel geschreven over mijn achtergrond (130kg schoon aan de haak) tot het resultaat wat ik met hardlopen heb bereikt (ca 92kg schoon aan de haak). Daarna volgde het ene artikeltje het voorgaande al snel op en kwam succesverhaal na succesverhaal voorbij. Uiteindelijk heb ik een droom waar kunnen maken en heb ik in 2012 m’n marathondebuut gemaakt. Dat ik in de 1,5 jaar daarna nog 5 marathons loop had ik nooit durven dromen. Ik zat in zo’n goede flow en het kon allemaal niet stuk.

Maar daarna begint langzaam het eind van dit succesvol verhaal. Er is niet 1 duidelijke reden te noemen waardoor het opeens bergaf ging. En dat is nu een voor een hardloper ook lastig te onderkennen. Verschillende stress momenten waaronder het overlijden van m’n vader, een val met de fiets waardoor ik een arm en een rib brak, 2 x zwaar de griep binnen 2 maanden en ga zo nog maar even door, zijn uiteindelijk allemaal bij elkaar te veel om maar gewoon door te gaan. Je probeert dat wel en op de goede momenten denk je ook telkens dat het allemaal wel weer goed komt, maar de diepte punten waren dusdanig diep dat opgeven en stoppen met sporten verschillende keren een feit was. Op een of andere manier loop je dan tussendoor toch nog 2 x een marathon en 1 x 50km bij de zes uursloop (helaas de zes uur niet volgehouden).

Ik ben de tel een beetje kwijt geraakt hoe vaak ik weer opnieuw ben begonnen. In de periode dat het zo moeilijk ging was de zin en het plezier van het deelnemen aan wedstrijdjes ver verdwenen. Doordat het zo moeizaam voelt neem je dan maar geen deel aan een wedstrijd, bang voor tegenvallende resultaten of erger misschien, niet uitlopen. Dat begint met het uitstellen van 1 wedstrijd en zo volgen dan vanzelf meer wedstrijden en voor dat je het weet doe je nergens meer aan mee.

Maar gaande weg toch uiteindelijk niet opgegeven en gedurende de moeilijke periode veel steun gevonden en soms op plekken en bij mensen waarvan ik dat nooit had gedacht en dat is uiteindelijk wellicht waardevoller dan het meedoen aan wedstrijden. Toch leer je hier ook weer van en probeer je dingen anders te doen zodat het wel weer werkt. Maar geloof me, als je ooit met het hardloopvirus besmet bent geraakt, dan raak je dat nooit meer kwijt en stoppen is tijdelijk, maar nooit een definitieve optie

Het tij lijkt een beetje gekeerd en de deelname aan een eerste wedstrijd was een feit. De eerste etappe van Vaals-Venlo 2017 is een feit. Met een tijd van 1:11:40 op de 15,3 km was ik uiteindelijk toch wel tevreden. Dit is zeker niet de snelste tijd en al helemaal niet op dit parcours, maar ik ben blij de eerste stap weer te hebben gezet.

Ten tijde van het schrijven van dit artikel moet ik de Bemelse Beste Boeren Bergloop nog lopen, maar ook daar hoop ik langzaam weer aan m’n prestaties te gaan werken. Nu die opwaartse spiraal vasthouden en hopelijk kan ik m’n uiteindelijk doel: Een najaarsmarathon lopen” dan succesvol en misschien met een PR volbrengen????

Ik hoop ook dat iedereen die in een hardloop/sport dip zit en dan dit artikel leest beseft dat als je maar volhoudt het uiteindelijk wel allemaal weer goedkomt en dat je echt niet de enigste bent waarbij het lopen soms echt niet meer gaat. Mijn dip heeft bijna 2 jaar geduurd, dus het kan even duren. Maar met support van vrienden, familie en clubgenoten kom je er wel weer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.