De volhouder wint – Eindhoven Marathon 2017

Nou, eindelijk kan ik weer eens een wedstrijdverslag schrijven. Het heeft een tijdje geduurd en ook veel voeten in aarde gehad, maar toch is het zover. Marathon Eindhoven 2017 is een feit. Om dan maar meteen het resultaat te verklappen, de eindtijd is 3 uur 33 minuten en nog wat seconden geworden. Origineel was het eigenlijk de bedoeling om onder de 3 uur en 30 minuten te komen, maar eigenlijk wist ik al dat dit niet ging lukken. De hele voorbereidingsfase en met name de laatste weken zat het niet echt mee.

7 weken voor de start kreeg ik last van m’n linker been, heup en lies. Dit werd zo erg dat lopen bijna niet vol te houden was en het werd ook alleen maar van kwaad tot erger in plaats van dat het stabiel bleef of af nam. Daarom toch maar naar de fysio gegaan. Hier heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Dry Needle therapie, nou ik wist niet dat het zweet je zo snel kon uitbreken. Op zich had dit wel effect en de behandelde blessure is op den duur verdwenen. De fysiotherapeut heeft me uiteindelijk er wel doorheen geholpen. Zonder zijn doorzettingsvermogen had ik niet aan de meet gestaan. wan op ca 5 weken voor de start had ik voor mezelf besloten dat het zo niet ging. Het week totaal als de lengte van de duurlopen gingen bijna tot het absolute nulpunt achteruit. Maar het aanpassen van de behandeling op mijn verhalen in combinatie met het inlevingsvermogen van Wilco heeft me er toch doorheen geholpen. Ineens gingen de trainingen toch weer beter en kwam het vertrouwen weer iets terug

In gezelschap van Jos toch weer wat duurlopen volbracht en de go-no-go training van 35km weten te volbrengen. Het werd dus een GO ! Wel wist ik op dat moment dat het meer om uitlopen zou gaan dan het verbreken van m’n PR.

Zo gezegd, zo gedaan… samen met Alicia op 7 okt een kamer in het Student Hotel geboekt en er een marathon weekend van gemaakt. Het hotel lag op een steenworp afstand van de start. Het grootste struikelblok was nog wel de kledingkeuze. Waar het zaterdag echt nog winters koud was, was het zondag wel slecht, maar niet heel erg koud.

Uiteindelijk sta je dan in het startvak. Tussen al die deelnemers kom je dan toch nog Jos en Natalie tegen. Uiteindelijk is het dan zover. Nog even de laatste aanmoedigingen van Alicia in ontvangst genomen en dan valt het startschot. De menigte komt langzaam in beweging.

De eerste stappen zijn vaak de belangrijkste, want dan is al snel duidelijk waar de benen wel of geen zin in hebben. Echter was het dit keer een beetje een vreemde gewaarwording. Het was geen gevoel van “Ojee ze willen niet” maar ook niet zo van “Boh ja, wat gaat het lekker”. Ik kon alleen zeggen dat het moeite kostte, maar de tijden ook wel weer redelijk waren. Dit gevoel is ook niet meer weg gegaan en ik heb elke km gedacht… hoe lang blijf ik dat volhouden. De km tijden lagen net onder de 5:00 min/km en daar was ik blij mee, want daar lag ook de grens voor m’n PR. Dus zo lang mogelijk volhouden zou belangrijk zijn. Dit bleek ik tot ca 25km te kunnen volhouden. Daarna ging het richting 5:20 min/km. Toen wist ik dat het er niet meer in zat. Echter bij 36 km kreeg ik een nieuwe impuls en gingen de tijden weer richting de 5:00mi/km en soms zelfs sneller. Zo jammer, want de verloren tijd zou ik niet meer goed kunnen maken. Maar toch stiekem heel erg blij op die laatste km’s want ik wist dat ik wel in de buurt zou eindigen en dat na al die ellende in de voorbereiding.

Eenmaal over de streep zak ik de tijd van 3:33 en was ik meer dan tevreden, mijn marathon kon niet meer stuk, ook al was het geen PR, mentaal was dit de grootste overwinning !

Op naar de volgende !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.