Eerste Triathlon – Aachen Brand: Sprint afstand

De dag is aangebroken dat we eraan moeten geloven. Deze middag zou ik hoe dan ook een ervaring op triathlon gebied rijker zijn. De start is voor Alicia om 12:40 en voor mezelf om 13:50. Dat betekent dus dat we niet hoeven te haasten met opstaan, rustig de spullen kunnen pakken en ons goed voorbereiden. Zo gezegd zo gedaan. De koffie gezet, de tafel gedekt en de laatste aanvulling aan alle spullen die reeds klaar waren gelegd. Vervolgens worden de spullen in de auto gezet en de fietsen op de fietsdrager gezet en is het koers richting Aachen Brand, nog niet wetende wat me te wachten staat.

Eenmaal aangekomen, zien we al snel een mede clubgenoot die ons heel vriendelijk meteen wegwijs maakt. Zo zien we dan de wissel zone, de start stop van het fietsparcours en loopparcours. Het zwembad kon je niet missen. Deze race heeft geen openwater zwemmen maar vindt plaats in een zwembad. 500m betekent dus 20 banen…. Nog te overzien dus. Het zwemmen is wel het onderdeel dat me de meeste zorgen baart. Maar inmiddels loopt de temperatuur ook al aardig op en dat maakt me ook ongerust. Ik ben niet echt een warm weer sporter. Maar nu betreft het een sprint afstand, dus moest het wel meevallen.

Dan breekt het moment aan dat Alicia met de andere dames van TVS de spullen in de wisselzone gaat klaar zetten. De damesgroep pakt zich goed samen en alles wordt nog eens haarfijn uitgelegd. Alicia is in goede handen en zo loopt alles een beetje vanzelf. Na het klaarzetten gaan ze meteen door naar het zwembad alwaar ze op de briefing en de start wachten.

Ondertussen begint mijn maag te knorren en kom ik erachter dat ik vergeten ben om wat eten mee te nemen. Dit ligt dus nog thuis. Langzaam slaat toch de paniek een beetje toe….. Ik MOET wat eten ! Ik weet dat het niet verstandig is, maar dan toch maar een stuk cake (je weet wel zo’n lekker zelfgemaakte duits gebak) gegeten. Daar zou ik dus nog spijt van gaan krijgen.

Inmiddels zijn de dames gestart en ben ik als supporter bij de uitgang van het zwembad gaan staan. Alicia kwam daar al heel snel langs en ik wist dan dus dat ze goed op dreef was.

Uiteindelijk wordt het dan ook voor mij tijd. Op naar het zwembad voor de briefing. Inmiddels was m’n temperatuur al flink opgelopen door het staan in de zon, dus in het zwembad ging ik al helemaal kapot. De briefing was kort bondig en duidelijk. Je krijgt ook zo’n stoer nummer op je arm geschreven en datt geeft je even het gevoel dat je een echte “bad ass” triatleet bent…. Maar dat gevoel zou niet lang duren.

Bij de start krijg je een mooie badmuts en houdt er iemand het aantal baantjes voor je bij. Eindelijk kunnen we te water… Heerlijk voelde dat het water gaf een beetje het idee van verkoeling. Dan valt eindelijk het startshot. Iedereen in mijn baan deed de borst crawl, maar ik had voor mezelf besloten gewoon de schoolslag te doen. Die gaat voor mij sneller dan de borst crawl dus het is dan zinloos om de borst crawl te gaan proberen. Achteraf bleek dit een prima keus. Het zwemmen ging onverwacht lekker. Ik bleef mooi bij de laatste borst crawler en m’n tijd van net 11 min vond ik helemaal super. Mijn snelste 500m ooit. Echter dan moet je het bad uit. Ik hijs me op aan de rand van het bad, so far so good, maar dan ga ik op mijn benen staan en voelde ik meteen dat dat niet goed was. Geen kracht, helemaal niks…. Ik was blijk dat ik er niet doorheen zakte…. Rennen naar de fiets werd lopen en bij de fiets deed ik het ook rustig aan omdat het gewoon niet anders ging.

Dan gaat een beetje met een drafje met de fiets naar de start van het fietsparcours. Ik stap op en vertrek. Even voelde het redelijk maar ook dat was van korte duur. Berg op had ik het meteen zwaar en berg af dacht ik dat ik echt hard ging. Maar uiteindelijk viel alles tegen. Dit was een kort snel parcours en had harder moeten kunnen gaan. Eenmaal naar het finishen van het fietsen was het langzaam een ramp geworden. Toen ik van de fiets afstapte lagen het gelletje en cake echt dubbel dwars. De benen waren van pap en leken wel elastieken. Rennen lukte niet meer… Op de een of andere manier heb ik de fiets geparkeerd en m’n hardloopschoenen aan gekregen.

Op het moment dat ik begin te lopen schoot me even door het hoofd om uit te stappen. Ik kreeg nauwelijks adem en moet dan nog met hardlopen beginnen. Toch ga ik op de een of ander manier door. Ik draai het hardloop parcours op en begon aan het laatste deel van deze hel.

Ik zal je het beschrijven van deze 5km lange lijdensweg besparen. 28 min voor 5km is echt zwaar deprimerend. 4x ca 50m moeten wandelen maakt het dan zelfs nog erger, maar ik kreeg mijn adem njiet meer onder controle.

Ik ben maar zelden zo blij geweest om over de finish te komen.

Achteraf: ik heb het toch maar gedaan. Ben een ervaring rijker en heb wat leermomenten voor Stein gehad. Wel trots, maar helemaal niet tevreden laten ik deze eerst triathlon ervaring snel achter me.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.